vrijdag, 19 juni 2015

WAAR DE MILJARDEN STEUN VOOR GRIEKENLAND NAARTOE ZIJN?

WAAR DE MILJARDEN STEUN VOOR GRIEKENLAND NAARTOE ZIJN?

Wat is er met al die noodleningen aan Griekenland gebeurd.  De Belgische krant 'De Morgen' heeft de geldstromen proberen in kaart te brengen.

Verspild door de incompetente Grieken? Dat is de ondertoon in nogal wat politieke reacties. "De speeltijd is voorbij", zei bijvoorbeeld premier Charles Michel (MR) vorige week nog over de Griekse aanpak. In zijn artikel 'Where did all the money go?' komt Yannis Mouzakis op basis van de officiële EU- en IMF-documenten tot een andere conclusie. De Grieken, zo blijkt, hebben het merendeel van dat trojka-geld nooit gezien. En dat was ook exact de bedoeling. 

Van het totaal van 253 miljard werd dus maar 27 miljard gebruikt om de Griekse staat en economie te stutten. Dat de leningen gebruikt werden "om de lonen van dokters, onderwijzers en agenten te blijven betalen" noemt Mouzakis een "misleidend discours". 

En de rest van het geld dan? Dat ging... naar de banken. Liefst 133,3 miljard werd gebruikt om schuldpapier over te kopen en intresten te betalen aan private financiële instellingen buiten Griekenland. Daarnaast kregen de banken ook nog eens 34,6 miljard aan douceurtjes om het verlies te compenseren op een deel van de schulden die in 2012 alsnog geherstructureerd moesten worden. 

Nog eens 48,2 miljard was nodig om de Griekse banken te herkapitaliseren. Proef de bittere ironie: de leningen van de trojka dienden om de Griekse banken te stutten. Bij hen kwam het water aan de lippen ten gevolge van de almaar uitdiepende binnenlandse crisis (met bijgevolg exploderende faillissementen en wanbetalingen). Die crisis komt voort uit het door de trojka opgelegde soberheidsbeleid.

Eenvoudig samengevat dienden de zogenaamde noodleningen aan Griekenland helemaal niet om de nood van de Grieken te lenigen. Het geld is gebruikt om de private schuld bij banken en verzekeraars te collectiviseren. Anders gezegd: de grootbanken zijn er - alweer - in geslaagd om hun toxische risico's in de nek van de belastingbetalende burger te schuiven. 

Concreet: wij Belgen hebben bijvoorbeeld voor 7,3 miljard aan leningen uitstaan bij de Grieken. De Grieken hebben dat geld nooit gezien, we hebben alleen de rol van crediteur overgenomen van privébanken, die zo met de schrik en een paar financieel vlot afschrijfbare schrammen wegkomen. De risico's zijn voortaan voor ons. 

Woordvoerder Tim Jones van de Jubilee Debt Campaign vat samen: "Europese banken uit de wind zetten in plaats van hen schulden te laten kwijtschelden heeft de private speculanten de garantie gegeven dat ze hun geld terugkrijgen, terwijl de belastingbetaler de kosten mag dragen van de toekomstige onvermijdelijke schuldkwijtschelding."  Erger nog: het door de EU opgelegde soberheidsbeleid heeft de Griekse economie vernietigd en het vooruitzicht van zo'n uiteindelijke publieke schuldkwijtschelding stilaan onvermijdelijk gemaakt. De Europese burger is dan mee het haasje, niet omdat de Grieken geen poot verzet hebben, maar omdat de banken de dans alweer moesten ontspringen.

Politiek wordt het interessant wanneer je probeert na te gaan welke financiële instellingen baat hadden bij deze regeling. Het Amerikaanse financieel magazine Forbes noemde al in 2012 de belangrijkste namen. De grootste Griekse crediteuren waren naast de Griekse nationale bank ook Deutsche Bank, Commerzbank, de Duitse verzekeraar Allianz, voorts BNP Paribas en de Franse verzekeraar Axa, alsook ING en de Italiaanse grootbank Intesa Sanpaolo. 

Kijk naar de nationale oorsprong van de betrokken banken en plots wordt duidelijk waarom de Duitse kanselier Angela Merkel en de Franse president Nicolas Sarkozy in 2010 deze vorm van bail-out hebben doorgedrukt. Het doel was niet om de Grieken te redden, wel de eigen grootbanken. 

Wanneer een land in schuld verzinkt, geldt een dubbele verantwoordelijkheid. Aan de ene kant is er de overheid die zich vertilt met goedkoop geleend geld, maar aan de andere kant is er de kredietverstrekker die risico's onvoldoende weet in te schatten. De Europese leiders hebben wetens en willens beslist om de volle verantwoordelijkheid in de nek van de Grieken te schuiven, om de eigen banken te ontzien. 

Zeker bij trojka-partner IMF waren er in de aanloop naar de beslissing van 2010 belangrijke dissidente stemmen, zo reconstrueerde The Wall Street Journalal eerder. Ervaringsdeskundige landen als Brazilië en Argentinië wierpen op dat ook schuldherschikking op tafel zou moeten komen, zodat ook de banken een duit in het zakje zouden doen. Anders, zo stelde de Braziliaanse onderhandelaar vast, "is dit louter een bail-out van de Griekse private schuldeisers, met name Europese financiële instellingen". 

De kritiek werd van tafel geveegd, met gekend gevolg.

DSC00497.JPG

21:21 Gepost door Yamas in Actualiteit, economie, politiek | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.